Hoe dans je als je niet mag dansen? Dansen is officieel verboden in Iran. Sinds de Islamitische Revolutie eind jaren zeventig hebben alle dansgezelschappen er hun deuren moeten sluiten. Veel dansers en choreografen zijn naar het buitenland gevlucht. Degenen die er nog wonen, moeten vindingrijk zijn. Hoe houden zij deze kunstvorm levend?
OVER DE DANSVOORSTELLING THIS IS NOT A DANCE
Theatermaker Nastaran Razawi Khorasani presenteert de dansperformance This is not a dance over censuur. Wat mag gezien worden en wat niet? Terwijl muziek en belichting elkaar steeds verder opzwepen, probeert ze haar dansende lichaam te beteugelen. Het is een eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen, aan kunst die gemaakt móet worden, in welke vorm dan ook.
Ter voorbereiding spreekt Nastaran met choreografen en dansers die wonen in Iran. Hoe gaan zij om met het dansverbod? Welk gevaar lopen zij, voor welke vrijheden strijden zij? De Volkskrant gaf vier sterren voor haar onvolprezen Songs for no one, ook over Iran: “Als ze zingt, danst en rapt, voel je de bizarre werkelijkheid achter geblindeerde ramen in een land waar verraad, blokkades en geheime diensten weliswaar kinderlevens infecteren, maar hun dromen niet.”
