Hoe leer je jezelf te dragen wanneer de grond regelmatig onder je voeten vandaan zakt? In de voorstelling Als wolken konden doden onderzoekt Naomi Seine haar leven als jongvolwassene met angst. Ze heeft te maken met verlatingsangst, controleverlies, pleinvrees, paniekaanvallen, dwang en escapisme. In de voorstelling deelt Naomi haar kijk op angst door middel van poëtische teksten en elektronische muziekproducties.
Duiveltje
klopt soms alleen even aan
komt soms met koffers en al in m’n hoofd wonen
gaat op mijn bank staan
maakt een rommeltje van mijn keuken
zet de verwarming op graadje 666 en plakt enge plaatjes op mijn muur
soms krijg ik Duiveltje periodes lang mijn huis niet uitgejaagd
en soms, zeg maar zo’n paar keer per dag
staat Duiveltje op, zet ie zich schrap
en begint dan keihard te schreeuwen
daarna gaat Duiveltje weer zitten
Naomi: “Mijn werk begint vanuit mijn persoonlijke verhaal. Op het podium probeer ik eerlijk en kwetsbaar te zijn. Ik onderzoek daarin mijn gedachten en gedrag; maar ook dat van anderen. Ik wil licht schijnen op de kracht die in kwetsbaarheid zit.”
Theaterkrant: “De muzikale voorstelling Als wolken konden doden begint bijna fluisterend. De stem van theatermaker en afgestudeerd zangeres Naomi Seine maakt meteen iets los in het publiek. Het streelt een bepaald plekje in de hersenen, zo’n stem. Zacht en voorzichtig als ze haar instrument in het begin ook inzet, kwetsbaar is de stem van Seine niet. Met een bewonderenswaardige controle in meerdere registers, houdt ze die wil tot luisteren een voorstelling lang vast.”
Tickets €20 incl. drankje, te bestellen: Op deze site
