Een film over wat het betekent om als mens de natuur in te trekken
Whispers in the Woods is meer dan alleen die mooie beelden. Het is ook een film over wat het betekent om als mens de natuur in te trekken. Om jezelf tot een fantoom te maken. Om een dier te zien dat zich niet bewust is van jouw aanwezigheid, voor wie jij niet bestaat. Het zijn ervaringen die filmmaker Munier meekreeg van zijn vader Michel, en nu doorgeeft aan zijn zoon Simon.
Het zien van dieren is eigenlijk maar een fractie van die beleving van de natuur. Vaker zie je ze niet. Zie je alleen de sporen die ze achterlaten, of hoor je ze. Naast de muziek van Warren Ellis is het geluidsontwerp een belangrijke aanwezigheid in de film. Het burlen van herten, het gehamer van een specht. Af en toe worden die geluiden zo nadrukkelijk naar de voorgrond gehaald dat het bijna iets gekunstelds krijgt. Zoals ook sommige gesprekken van de drie mannen ’s avonds in een boshutje net een beetje gescript voelen.
Whispers in the Woods is op z’n mooist als de film de verstilling opzoekt. Als de mensen zich zo onzichtbaar mogelijk maken en vanuit die onzichtbaarheid om zich heen kijken. Om te doen waar we volgens schrijver Annie Dillard als mens te ver van zijn afgedwaald, “de omgeving verkennen, het landschap bekijken. Om op z’n minst te ontdekken waar het is dat we zo onverwachts neergezet zijn, als we niet kunnen weten waarom.”
Duur: 108 minuten, inclusief pauze
Zondag 13 september, 15.00 uur
| Ticketsoort | Prijs | Aantal | Winkelmandje |
|---|
| 13-09 Zitplaats | € 7 |
|
